Η γοητεία μιας Οδύσσειας

Έχει καταλάβει κανείς τι πραγματικά πέτυχε η εθνική ομάδα των γυναικών; Έχετε καταλάβει πως πέτυχε τη μία μετά την άλλη συνεχόμενες… ερασιτεχνικές προκρίσεις; Η αναλογία αυτής της διαδρομής, μιας άλλης «Οδύσσειας», φαντάζει απίστευτη βάση των δεδομένων των συνθηκών και κάνει σαφές το πόσο μεγάλη γοητεία έχει αυτή η ομάδα.

Του Καλλιτσάρη Γιάννη

Το ταξίδι ολοκληρώθηκε και οι βαλίτσες όπου να ‘ναι θα ετοιμαστούν για επιστροφή. Και πολύ συχνά μπορεί να αναφέρουμε γραφικά πως η διαδρομή αυτή μοιάζει με μετάλλιο ή με τρόπαιο αλλά στην προκειμένη περίπτωση ίσως είναι κάτι παραπάνω.

Να τα πάρουμε, όμως, με τη σειρά. Η ομάδα αυτή έχει μια τεράστια γοητεία. Τι της δίνει αυτή τη γοητεία σε σύγκριση με την εθνική ποδοσφαίρου ή με την παραδοσιακή μας αγάπη, την εθνική μπάσκετ; Μα φυσικά ο… ερασιτεχνικός της χαρακτήρας. Έχετε αντιληφθεί ότι αυτή η ομάδα «ερασιτεχνών» τα έβαλε με ομάδες που κουβαλάνε παράδοση, εμπειρία, τεχνογνωσία αλλά κυρίως τα έβαλε με αθλήτριες που ζουν αποκλειστικά και μόνο για να παίζουν βόλεϊ; Όχι με αθλήτριες-φοιτήτριες ή αθλήτριες-εργαζόμενες αλλά με αθλήτριες που ξυπνάνε μόνο για να παίζουν βόλεϊ με άριστες συνθήκες και απόλυτο επαγγελματισμό σε κάθε τομέα. Και όχι μόνο τα έβαλαν μαζί τους (εντός αγωνιστικού χώρου προφανώς) αλλά κέρδισαν ξανά και ξανά φτάνοντας μέχρι εκεί που κανείς δε φανταζόταν.

Κάθε μία από τις παίκτριες αυτής της εθνικής ομάδας έχει μοναδική προσωπικότητα και μια ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθεί και αυτό δεν είναι υπερβολή. Αλλά αυτό δεν αρκεί για να φέρει προκρίσεις και διακρίσεις. Σε αυτή την ομάδα μπορείτε να βρείτε παίκτρια που έπαιζε για περίπου 800 ευρώ σε μεσαία ομάδα της Volley League μέχρι πρόσφατα και που παράλληλα σπούδαζε σε πολύ απαιτητική σχολή, παίκτρια που έμοιαζε «αδιάφορη» στις ελληνικές ομάδες και βρέθηκε να κάνει θραύση σε κορυφαίο πρωτάθλημα της Ευρώπης, αθλήτριες που… καθάριζαν πάγκους γιατί δεν είχαν «λάμψη» των ξένων, αθλήτριες που δε χωρούσαν στις ομάδες τους πριν λίγο καιρό και έψαξαν αγωνιστική στέγη αλλού κάνοντας ενδεχομένως και μισό βήμα πίσω και φυσικά μεταξύ όλων έναν προπονητή που έπρεπε να φύγει στην Ελβετία για να βρει την ηρεμία του και να δείξει την αξία του καθώς εδώ κρίθηκε ανεπαρκής.

Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό το background η ελληνική ομάδα έπρεπε να περάσει και άλλες δοκιμασίες τη μία μετά την άλλη. Χάνει την Τοντάι λίγο πριν φύγει για το Ευρωπαϊκό, βλέπει την Μπακοδήμου να τραυματίζεται και σαν… κερασάκι σε αυτή την απαίσια συγκυρία έρχεται και η ατυχία της Αγγελοπούλου που ξεκίνησε τη διοργάνωση κάνοντας παραμυθένιο ντεμπούτο αλλά ολοκληρώνοντάς το με το χειρότερο τρόπο.

Το κεφάλαιο εθνική ομάδα είναι τεράστιο και χωράει πολλές σελίδες ανάλυσης. Την Ανθούλη την ξέραμε και λίγο πολύ φανταζόμασταν τι μπορεί να κάνει, την Τάνη την είχαμε μπροστά στα μάτια μας και ενδεχομένως να μην είχαμε καν φανταστεί πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει, τη Μπακοδήμου οι πιο παρατηρητικοί θα έπρεπε ήδη να γνωρίζουν πόσο σπουδαία ακραία είναι ενώ το δίδυμο Αγγελοπούλου-Γράβαρη συστήθηκε και σε όσους δε βλέπουν κάτι άλλο πέρα από Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Δε μιλάμε καν για την Τικμανίδου που, ευτυχώς, έχει ήδη μπει για τα καλά και στη βολεϊκή μας καθημερινότητα και στην εκτίμηση μας.

Το θέμα όμως είναι λίγο μεγαλύτερο από το επαγγελματικό της ιστορίας. Το να αποκτήσουμε πλέον επαγγελματική λίγκα γυναικών δε χωράει πολύ ανάλυση. Ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι και αυτό έχει αναλυθεί ξανά και ξανά. Πρέπει να πάμε και ένα βήμα παραπάνω, όμως. Τις τελευταίες μέρες αυτή η ομάδα κέρδισε θαυμασμό, εκτίμηση και χειροκρότημα. Είδαμε να δημιουργεί κοινό και όλοι να έχουν να πουν μια κουβέντα θαυμασμού. Καμιά φορά αυτό μοιάζει και λίγο ειρωνικό, όμως. Έπρεπε τα 14 κορίτσια της ομάδας (ασχέτως αν δεν ταξίδεψαν στην Τσεχία και οι 14) συν τις υπόλοιπες που είδαμε σε Μεσογειακούς Αγώνες και European League να περνάνε τη μία Οδύσσεια μετά την άλλη για να αποκτήσουν αυτό το χειροκρότημα;

Συνήθως το πρωτάθλημα το οποίο θέλουμε να δούμε ως επαγγελματικό το θυμόμαστε στα ντέρμπι, στους τελικούς ή στις μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες που κατά διαστήματα βλέπουμε. Μπορεί κάλλιστα ο καθένας να δώσει αυτό το χειροκρότημα στα γήπεδα της Θέτιδας, του Μαρκόπουλου, του ΖΑΟΝ, των Ηλυσίων, της Μίκρας, της Σαντορίνης κλπ κλπ κλπ. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να κάνει μια υπερπροσπάθεια η εθνική ομάδα σε Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά ώστε να θυμηθούμε τα αυτονόητα, αυτά για τα οποία κάθε αθλήτρια κυνηγάει κάνοντας παράλληλα σπουδές, δουλεύοντας σε γραφεία ή ακόμα χειρότερα όντως άνεργη και απλήρωτη, χωρίς ασφάλεια και ένσημα;

Τα κορίτσια της εθνικής ομάδας δεν έκαναν απλά μια σπουδαία πορεία, έδωσαν ένα μάθημα σε όλους μας. Μάθημα πάθους, πειθαρχίας και θέλησης. Και αν περιορίσουμε τα εμπόδια στο δρόμο τους και παράλληλα τους δώσουμε αυτή την ώθηση που απαιτείται και που την έχει ανάγκη κάθε αθλητής σε κάθε άθλημα θα μπορούμε να μιλάμε για μια γενιά που θα αφήσει τη σφραγίδα της.